دعوت

تنهائیت را به دوش من بگذار

به تو گفته بودم

که باد برگ هایت را خواهد برد

و برهنه می مانی

و فصل سرد به درازا خواهد کشید

گفته بودم

که تبرها همدستان آتشند

و روح بیابان در جنگل حلول خواهد کر

و درختان بیدار را،

       سرما خواهد زد

تو،

چند سال.

روزها را بر دیوار شمردی؟

و چند سال،

اوراق فرسوده را.

در جستجوی گمشده ات کاویدی؟

در آن سال ها

گیاهان گوشتخوار

ریشه در اعماق فرو بردند

و فسیل های باستانی را نوشیدند

و تناور شدند

و دست هایشان از دریا ها گذشت

و تو،

به کاشی ها و کبوترها آویختی

که سپیده ای در راهست

تا،

کتاب هایت را به گندم فروختی

و سقفی،

که یک سال بر سرت باشد

حالا،

هزار زخم داری

که در سکوت پوشانده ای

و واژه ها،

در تو به یائسگی رسیده اند

برایت چه می توانم کرد؟

تنهائیت را به دوش من بگذار  

از دیالوگهایی که دوستش دارم:

افتخار نمی کنم

که وایسادم و

دیدم و

هیچی نگفتم...

 و زبانم می‌سوزد

 
نمی‌شود که شکستن چیزی را ببینی و دم نزنی
البته کسی را بدنام نمی‌کنم
و به هر که بخواهد راست بگوید گوش می‌دهم
و زبانم می‌سوزد به حالِ کسی که می‌خواسته و نگفته
و نگاهم از بگو مگوی دهان‌ها و لیوان‌ها
زخم برداشته...
 
می‌دانم!
این لقمه
گلوگیر است